«Жанды ашатын тәртіп». Бемидбар тарауы
Тәураттың төртінші кітабы басталатын Бемидбар тарауы тәртіп пен даралықтың таңғаларлық үйлесімін ашады. Ол Құдай Тағаланың Мұсаға еврей халқының жиырма жастан асқан барлық ер адамдарына санақ жүргізуді бұйыруынан басталады — бірақ тек тайпалар, яғни рулық бірлестіктер бойынша. Әр тайпа жеке саналуы керек, және әрқайсысына қостан өз орны бөлінеді: біреулер оңтүстіктен, біреулер солтүстіктен, біреулер шығыстан немесе батыстан, ал ортасында — Мишкан, көшпелі Ғибадатхана. Ғибадатхананың қызметшілері левиттер жеке саналады және оны күзетіп, Мишканның айналасына орналасады. Бұл жай ғана логистика емес. Бұл әскери сап түзеу емес. Бұл тәртіп адамдар арасындағы айырмашылықтарды мойындауға және ортақ пен жекені үйлестіре білуге негізделген халықтың түбегейлі құрылымы.
Осы сәтке дейін Тәурат халықтың бірлігі туралы, олардың Мысырдан ортақ шығуы туралы, Тәуратты біртұтас акт ретінде қабылдау туралы айтты. Бірақ дәл Бемидбар тарауынан осы біртұтастықтың әралуандықта қалай гүлдейтіні туралы әңгіме басталады. Әр тайпа — ортақ ағаштағы бұтақ сияқты, және әрқайсысының өз мінезі, өз міндеттері және бірегей орны бар. Біреулер — білімнің сақшылары, басқалары — саудагерлер мен құрылысшылар, үшіншілері — жауынгерлер мен билеушілер, ал біреулер — діни қызметкерлер. Міне, не маңызды: тек ортақ орталық — Мишкан болғанда ғана, тек ортақ мақсат — Құдайға қызмет ету және Тәурат бойынша өмір сүру болғанда ғана даралықты шынымен ашып, құрметтеуге болады. Ортақ мәнсіз адамдар арасындағы айырмашылықтар алауыздықтың себебіне айналады. Бірақ ортақ бағыт болғанда — айырмашылықтар байлыққа айналады.
Бұл әсіресе бүгін өзекті, әлемде өзіндік ерекшелік, айырмашылықтар, құқықтар мен бірегейлік туралы көп айтылып жатқанда. Тәурат үйретеді: даралық — ұлы құндылық, бірақ ол ортақ ниетке енгізілгенде ғана толық ашылады. Жай ғана өзің болу емес, үлкенірек бір нәрсенің аясында, ортақ халықтың, қоғамның, адамзаттың бір бөлігі ретінде өзің болу маңызды. Және бұл бәріне — тек еврейлерге ғана емес — қатысты.
Бемидбар тарауынан шығатын практикалық қорытынды қарапайым әрі әмбебап: әр адам — бірегей, бірақ нағыз күш біз ортақ бір нәрсенің айналасында құрғанда, біз өзіміздің «меніміздің» шегінен шығатын бір нәрсенің бөлігі болғанда ашылады. Тұлға тәртіпте, миссияда, қызметте гүлдейді. Өзімізді жоғалтпай, біздің орнымыз — басқалардың жанында екенін есте сақтау маңызды.
