Бизди корккон ойлор жөнүндө (жана алар менен эмне кылуу керек)

Адамды чындап эле аялуу кылган бир нерсе бар: биз кийинки учурда эмне жөнүндө ойлой турганыбызды тандабайбыз. Ой башка капысынан, эскертүүсүз, логикасыз, чакыруусуз келиши мүмкүн.

Шломо падыша бул жөнүндө түз айткан:

«Адам рухту кармап туруу үчүн рухка бийлик кыла албайт» (Коһелет 8:8).

Эми тапшырманы татаалдаталы.
Талмуд айтат:

«Күнөө жөнүндөгү ойлор күнөөнүн өзүнөн оор».

Мына сизге классикалык ички карама-каршылык.
Бул кантип?
Ой өзү келет, биз аны чакырбайбыз — ошентсе да ал үчүн моралдык жоопкерчилик тартабызбы? Бизден мүмкүн эмес нерсени күтүшөбү?

Биз пайда болгон нерсе үчүн жооптуу эмеспиз — бирок аны менен эмне кылганыбыз үчүн жооптуубуз
Жооп назик, бирок абдан практикалык.
Эгер ой жаман болсо, бирок сиз аны түртүп салсаңыз, анын артынан ээрчибесеңиз, аны «чайнабасаңыз» — бул күнөө эмес. Бул сыноо, жана эгер сиз андан өтсөңүз — бул атүгүл сооп.

Адам жаман ойдун тамыр жайышына жол бербегенде — ал жөн гана күнөө кылбай койбойт. Ал туруштук бергени үчүн сыйлык алат.

Бирок эгер сиз ошол ойго токтолуп, аны өнүктүрө баштасаңыз, ырахат алып, кыялданып кетсеңиз — дал ошол учурда чыныгы ички иш башталат. Сыртта эмес. Ичте.

Ой аракеттен оор болушу мүмкүн — эгер сиз ага бийлик берсеңиз
Бул метафора эмес.
Биз өзүбүзгө ичибизде уруксат берген нерсе көп учурда сырттан көрүнгөн нерседен көбүрөөк нерсени ачып берет.
Сырттан эч нерсе кылбай туруп, ичте бир нерсени ушунчалык ачык башыңан өткөрсө болот, ал сизди өзгөртөт. Ал эми сиз көңүлүңүз менен «азыктандырган» ойлор мүнөзүңүздүн бир бөлүгүнө айланат.

Маселе стерилдүү болууда эмес. Маселе кокус келген коноктун үй ээси болуп алышына жол бербөөдө.

«Көз караштын тазалыгы» — тыюулар жөнүндө эмес, эркиндик жөнүндө
Ушул эле эреже көзгө да тиешелүү.
Сиз бир нерсени көргөнүңүз үчүн күнөөлүү эмессиз.
Бирок дагы бир жолу карагыңыз келген учурдан баштап — тандоо башталып калды.
Сөз эки жүздүүлүк жөнүндө эмес, көрүүгө тыюу салуу жөнүндө эмес, өзүңө болгон урматты кантип жоготпоо жөнүндө.

Ооба, «Мен жөн гана адаммын» деп айтса болот.
Бирок «Мен өз инстинкттеримден бир аз жогору болгум келет» деп да айтса болот.

Дагы бир нерсе, ортобузда айталы: эгер көзүңдү өтө узак карап турсаң, мамыга урунуп калышың да мүмкүн.

Анда жаман ойлор менен эмне кылуу керек?

Коркпоо. Биз баарыбыз адамбыз. Ойлор келет. Бул сизди жаман кылбайт.

Азыктандырбоо. От сыяктуу — отун канчалык көп болсо, ошончолук ысык. Ойду көңүл менен азыктандыруунун кереги жок.

Которулуу. Ой — бетон дубал эмес. Башка нерсеге өтүүгө, башка багыт тандоого болот.

Өзүңдү жемелебөө. Терең күнөө сезими жардам бербейт. Аң-сезимдүү тандоо жардам берет: андан ары эмне?

Эң негизгиси:
Эч ким адамдан кемчиликсиздикти талап кылбайт.
Бирок эгер сиз ар бир импульстун артынан ээрчибөөнү, ар бир импульсту азыктандырбоону тандасаңыз — бул эми руханий иш.
Жана ар бир ушундай тандоо сизди болгуңуз келген адамга жакындатат.

«Ошондой керек» болгондуктан эмес.
Балким, чыныгы ар-намыс дал ушунда болгондуктан.