«Кубаныч — жашоонун шарты»
Адатта депрессия деп аталган нерсе чындыгында жөн гана капалануудан алда канча кенен — бул денени да, ойлорду да, маанинин ички сезимин да камтыган абал.
Медициналык көз караштан муну менен дарыгерлер алектенишет, жана бул маанилүү — баары эле эрк күчү менен чечилбейт. Бирок ички тарабы жөнүндө айтсак, бул жерде салт көйгөйгө бир аз башкача карайт. Ал бул абалдын оордугун четке какпайт, бирок басынкылыктын өзү адамды кыйратарына көңүл бурат, ал эми кубанычты кокус сезим катары эмес, жашоонун зарыл шарты катары карайт. Дайыма шайыр болуу маанисинде эмес, адам жашоо менен байланышын сезген ички абал катары.
Ошол эле учурда жөнөкөйлөтүүгө кабылбоо маанилүү. Адамга жөн эле «кубанычтуу бол» деп айтып, анын иштешин күтүүгө болбойт. Салтта абдан так салыштыруу бар: терең басынкылык абалы азага окшош. Ал эми чыныгы кайгы учурунда адамды сөз менен сооротушпайт — аны менен жөн гана жанында болушат. Бул жерде да ошондой: кээде адамга эң оболу кеңеш эмес, жанында болуу, түшүнүү жана чыдамкайлык керек.
Ошентсе да суроо калат: эмне үчүн бүгүн бул абал ушунчалык кеңири тарап кетти? Бир караганда бул парадоксалдуу көрүнөт. Жашоо деңгээли жогорураак, мүмкүнчүлүктөр көбүрөөк, ыңгайлуулук жеткиликтүүрөөк. Бирок ошону менен бирге боштук сезими күчөйт. Балким, маселе ыңгайлуулуктун ашыкчалыгы адамды күч жумшоо зарылдыгынан ажыратканындадыр. Ал эми аны менен бирге өз аракеттеринин маанилүүлүгүн сезүү да жоголот. Баары өтө оңой келгенде, ал тез эле баасын жоготот.
Мурда адам жөнөкөй нерселер үчүн күрөшүүгө аргасыз болгон, жана мында энергия болгон. Ал эми бүгүн анын дайыма салыштырууга, баалоого, шектенүүгө убактысы жана мүмкүнчүлүгү бар — жана акыры ал өз ойлорунда тыгылып калышы мүмкүн. Парадоксалдуу, бирок сырткы бакубаттуулук ички туруктуулукка кепилдик бербейт.
Буга дагы бир фактор кошулат — обочолонуу. Байланыштын эбегейсиз көп жолдоруна карабастан, адамдар барган сайын көбүрөөк жалгыз калышат. Мамилени экран, өз ара аракетти байкоо алмаштырат. Ал эми адам башка адамдардын тирүү катышуусу зарыл болгондой жаратылган. Ансыз ички таяныч да акырындык менен алсырайт.
Ошондуктан жардам берүүнүн эң жөнөкөй жана ошол эле учурда эң татаал жолдорунун бири — адамды байланыш аркылуу чындыкка кайтаруу. Таңуулабай, басым жасабай, жөн гана жанында болуу. Кээде мунун өзү эле кыймылды баштоо үчүн жетиштүү.
Дагы бир маанилүү учур — максат. Адам өз аракеттеринин мааниси бар экенин сезиши керек. Ал тургай кичинекей, бирок тирүү максат да акырындык менен жашоого болгон кызыгууну кайтара алат. Абстракттуу идея эмес, күч жумшоого боло турган конкреттүү бир нерсе.
Жана мунун баары убакытты талап кылат. Бул жерде тез чечимдер иштебейт. Азадагыдай эле, секирип өтүүгө болбой турган этаптар бар. Бирок акырындык менен, кыймыл аркылуу, адамдар менен байланыш аркылуу, иш-аракетке кайтуу аркылуу абал өзгөрө баштайт.
Жана, балким, бул жердеги негизги принцип — адамды абалынан кескин сууруп чыгарууга аракет кылбай, ал өзү жашоого кайта баштаганга чейин аны аяр коштоп жүрүү.
