«Сеники — сеники эмес»

Баарыбыз эле ачууланабыз. Бирок бирөөлөр өзүн кармайт, ал эми башкалары кыйкырат. Бирөөлөр эмоциялар дайыма эле чындык эмес экенин түшүнөт, ал эми башкалары ачуусун мамиленин нормасына айлантат. Өзгөчө — өзүбүз сүйгөндөр менен. Жана өзгөчө — балдар менен.

Ачууга алдырган адам эси дурус адамдан качан жаман аракет кыларын билесизби? Ал болуп жаткан нерсени жагдай катары эмес, өзүнө жеке сокку катары кабыл алганда. Бирөө сенин унааңды чийип кетти — жана сен тан каласың, металлды эмес, өзүңдү чийип кеткендей. Балаң эки алды — жана сен муну анын тажрыйбасы катары эмес, өзүңдүн жеңилүүң катары кабыл аласың. Анын тумоосу бар, ал эми сен ал мурдунун суусу менен жашооңду атайылап бузуп жаткандай ачууланасың. Чын эле.

Эми элестетиңиз, сиз эртең мененки тамак ичип отурасыз. Тынч эртең мененки тамак. Уулуңуз кирип келип: «Ата, кошунанын унаасын чийип кетишиптир!» — дейт. Ал эми сиз башыңызды ийкеп, тынч тамактана бересиз: «Э, анын камсыздандыруусу бар окшойт». Эми ошол эле уулуңуз: «Ата, биздин унааны чийип кетишиптир!» — деп учуп кирет. Сиз айрыны ыргытып, тапочкаңызды кармап, терезеден секирүүгө камданасыз. Бүттү, дүрбөлөң. Эмне үчүн? Анткени — меники. Ал эми тиги — меники эмес. «Меники» болгондо — дароо тең салмакты жоготосуң. Ээлик инстинкти иштей баштайт. Кутурган.

Ата-энеликтеги ачуунун башкы көйгөйү дал ушунда жатат.

Биз баланы өз менчигибиз катары кабыл алганда, андан адамды көрбөй калабыз. Ал долбоорго айланат. Кандайдыр бир салымга. Сен ага эмгек сиңиресиң, үмүттөнөсүң, план түзөсүң — жана, албетте, анын үмүтүңдү актоосун күтөсүң. Ал эми ал — актабайт. Ал ооруйт, жаңылыштык кетирет, талашат, окугусу келбейт, таң калыштуу музыканы жакшы көрөт. Же такыр эле сен кыялдангандай эмес, башкача жашоону чечет.

Ал эми сен ачууланасың. Анткени «мен баарын ал үчүн кылдым да». Ал эми ал, шумпай, ыраазы эмес.

Бирок дал ушул жерде бойго жетүү башталат. Жана дал ушул жерде еврей ою айтат: токто. Бала — сеники эмес.

Ал сен аркылуу келди, бирок сага эмес. Анын жаны — сенин менчигиң эмес. Бул «Бала жана К°» акционердик коому эмес. Бул — өзүнчө инсан. Сага сактоого ишенип тапшырылган жан. Белек катары эмес. Күрөө катары. Миссия катары. Өсүп келе жаткан бирөөнүн жанында болуу мүмкүнчүлүгү катары.

Жашоодогу баары жоголушу мүмкүн: унаа — кырсыкта, акча — банкроттукта, өнөктөш — ажырашууда, үй — жер титирөөдө. Сен жок дегенде бала «сеники» бойдон калат деп ойлойсуңбу? Жок. Атүгүл ал да — «сеники» эмес. Муну моюнга алуу эң кыйын. Бирок эң бошотуучу да ушул.

Анткени сен андан өз менчигиңди көрбөй калганың замат — андан адамды көрө баштайсың.

Ал жаңылганда, сен мындан ары бакырбайсың. Анткени бул анын жолу, сенин кырсыгың эмес. Ал сен каалагандай кылбаганда, сен жарылбайсың. Анткени сен — ээси эмессиң. Сен — коштоп жүрүүчүсүң.

Сен кожоюн эмессиң. Сен — жол көрсөтүүчүсүң. Сен — ал бир күнү чыгып кете турган үйсүң. Ыраазычылык менен — эгер жолуң болсо. Же оор жүк менен — эгер жолуң болбосо.

Ата-эне болуу — бийлик эмес, кызмат. Бийлик көзөмөлдөгүсү келет. Кызмат — колдогусу келет. Мына ошондо, сен балаңа «меники» деп эмес, «мага ишенип тапшырылган» деп мамиле кыла баштаганда — аны менен чындап сүйлөшө баштайсың. Басымсыз. Ашыкча күтүүлөрсүз. Истериясыз.

Сен анын каталарынан коркпой каласың — анткени бул анын каталары. Ал эми сен жанындасың. Сен анын коркуусу эмессиң. Сен анын таянычысың.

Жетилгендик — сүйүүнү токтотуу эмес. Бул бир нерсе үчүн эмес, карабастан сүйүүнү үйрөнүү. Бала ыңгайлуу, түшүнүктүү, сага окшош болгону үчүн эмес. Жөн гана ал бар болгону үчүн. Жана анын жаны сага убактылуу ишенип тапшырылганы үчүн.

Демек, милдет — анын «сен каалагандай» болушунда эмес. Анын өзү боло алышында. Сенин жардамың менен. Сенин үлгүң менен. Жана — сенин урматың менен.

Эгер сен муну түшүнсөң — жарылбай каласың.

Ал эми түшүнбөсөң… Э, бирөө сеникин чийип кеткенде, эртең сайын терезеге карай секире бересиң. Бирок, балким, ал таптакыр сеники эмес чыгар.