Тәурат бойынша махаббат. Немесе сүюді қалай бұйыруға болады?

Біз махаббат не бар, не жоқ нәрсе деп ойлауға үйренгенбіз. Кездестің — от тұтанды. Тұтанбады — демек, тағдыр емес. Бірақ бұл тек кинода және алғашқы кездесулердің гормондық толқындарында ғана жұмыс істейді. Өмірде бәрі күрделірек — әрі қызықтырақ. Әсіресе Құдайға деген махаббат сияқты нәрсе туралы сөз болғанда. Міне, осы жерде ішкі қарсылық басталады: «Сүюді қалай бұйыруға болады? Бұл сезім ғой, қауіпсіздік техникасы бойынша нұсқаулық емес!» Адами көзқарас бойынша бұл шындық. Бірақ Тәурат — биология оқулығы емес. Бұл өмірдің мәні туралы әңгіме.

Тәурат: «Құдай Тағаланы шын жүрегіңмен сүй», — дегенде, ол саған эмоцияларды тапсырыспен сезінуді бұйырмайды. Ол саған махаббат — кездейсоқ және бақылауға келмейтін нәрсе деген елестен шығуды ұсынады. Ішімізде сүю қабілеті бар. Шынайы сүю — бір нәрсе үшін емес, бұл біздің болмысымыз болғандықтан. Өйткені бізді Жаратқан Ол бізге Өзінің бір бөлшегін салды. Тіпті біз бүкіл өмірімізді тек өзімізбен ғана айналысып, жақсы, қажет, табысты болуға тырысып — тірі болудың орнына — өткізсек те, бұл бөлшек бізден бәрібір жоғалған жоқ. Ол жай ғана ұйықтап жатыр. Ал Тәурат ұсынады: оят.

Бұл қорқыныштан туған махаббат емес. Есептен туған да емес. Бұл мәміле емес: «Мен жақсы боламын, ал Сен мені жазалама». Бұл ересек адамның махаббаты. Онда таңдау бар. Онда сен кімге қызмет ететініңді, не үшін өмір сүретініңді, бұл қарым-қатынасқа не салғың келетінін білесің. Онда сен «жағымпазданбайсың», жанында болуға ұмтыласың. Өйткені бұл саған маңызды.

Құдайды сүю — жақын адамды сүю сияқты. Шабыт сәтінде емес, ештеңе шабыттандырмайтын сәтте. Шаршағанда, көңіл-күй болмағанда, ұмыту оңайырақ болғанда. Ал сен бәрібір тырысасың. Міндетті болғандықтан емес, басқаша істей алмағандықтан. Өйткені байланыс бар. Өйткені бұл махаббат — сенің өзің. Нағыз сен. Сыртқы емес, «керек» дегендей емес, іштей үнемі мән іздеген адам.

Кейде: махаббатты күштеп таңуға болмайды, — дейді. Бұл дұрыс. Бірақ оны еске салуға болады. Және оны өзіңде оятуға болады. «Сүй» өсиеті — бұйрық емес, еске салу: «Сен байланыс үшін жаратылғансың. Сен жақындық үшін жаратылғансың. Сен өзің, мүмкін, ұмытып кеткен осындай махаббатқа қабілеттісің».

Және мұнда аңқау ештеңе жоқ. Бұл ұшып жүрген періштелер мен шамдар туралы емес. Бұл шындық туралы. Қалай өмір сүретінің, қалай таңдайтының, назарың мен күшіңді неге жұмсайтының туралы. Егер сен махаббатта өмір сүргің келсе — сүюді үйрен. Соның ішінде Құдайды да. Ал Оны сүю үшін алдымен Оны тану керек. Тәурат сол үшін берілген. Тек ережелер тізімі ретінде ғана емес, түсінудің кілті ретінде: сен кімсің, Ол кім, және қалай бірге болу керек.

Өйткені білімсіз құрмет жоқ. Құрметсіз — сенім жоқ. Сенімсіз — нағыз махаббат жоқ. Ал махаббатсыз — басқа ештеңе қуантпайды. Тіпті табыс та. Тіпті дұрыстық та. Тіпті дін де.

Сонымен иә, Тәурат: сүй, — дейді. Бірақ бұйрық ретінде емес, шақыру ретінде. Қарым-қатынасқа шақыру ретінде. Ресми емес. Нағыз. Онда сен барсың. Барлық күмәндарыңмен, қорқыныштарыңмен, ауыртпалығыңмен, әлсіздіктеріңмен. Және Ол бар — мұның бәрін біле тұра, бәрібір жаныңда болғысы келетін Ол.

Ойланып қарасақ, ең үлкен ғажайып та осы. Біздің Құдайға сенетініміз емес. Біз махаббатты ұмытқанда да Оның бізге сенетіні.