Тоорат боюнча сүйүү. Же сүйүүнү кантип буйруса болот?

Биз сүйүү же бар, же жок нерсе деп ойлоого көнүп калганбыз. Жолуктуң — от тутанды. Тутанбады — демек, тагдыр эмес. Бирок бул кинодо жана алгачкы жолугушуулардын гормондук толкундарында гана иштейт. Жашоодо баары татаалыраак — жана кызыктуураак. Өзгөчө Кудайга болгон сүйүү сыяктуу нерсе жөнүндө сөз болгондо. Мына ушул жерде ички каршылык башталат: «Сүйүүнү кантип буйруса болот? Бул сезим да, коопсуздук техникасы боюнча нускама эмес!» Адамдык көз караш боюнча бул чындык. Бирок Тоорат — биология окуу китеби эмес. Бул жашоонун маңызы жөнүндө сүйлөшүү.

Тоорат: «Кудай Тааланы бүт жүрөгүң менен сүй», — дегенде, ал сага эмоцияларды буйрутма менен сезүүнү буйрубайт. Ал сага сүйүү — кокус жана көзөмөлгө келбеген нерсе деген элестен чыгууну сунуштайт. Ичибизде сүйүү жөндөмү бар. Чындап сүйүү — бир нерсе үчүн эмес, бул биздин маңызыбыз болгондуктан. Анткени бизди Жараткан Ал бизге Өзүнүн бир бөлүкчөсүн салган. Атүгүл биз бүт өмүрүбүздү өзүбүз менен гана алектенип, жакшы, керектүү, ийгиликтүү болууга аракет кылып — тирүү болуунун ордуна — өткөрсөк да, бул бөлүкчө бизден баары бир жоголгон жок. Ал жөн гана уктап жатат. Ал эми Тоорат сунуштайт: ойгот.

Бул коркуудан келген сүйүү эмес. Эсептен келген да эмес. Бул бүтүм эмес: «Мен жакшы болом, ал эми Сен мени жазалаба». Бул бойго жеткен адамдын сүйүүсү. Анда тандоо бар. Анда сен кимге кызмат кылганыңды, эмне үчүн жашаганыңды, бул мамилеге эмнени салгың келерин билесиң. Анда сен «жагынбайсың», жанында болууга умтуласың. Анткени бул сага маанилүү.

Кудайды сүйүү — жакын адамды сүйүү сыяктуу. Шыктануу учурунда эмес, эч нерсе шыктандырбаган учурда. Чарчаганда, маанай жок болгондо, унутуу оңойураак болгондо. Ал эми сен баары бир аракет кыласың. Милдеттүү болгондуктан эмес, башкача кыла албагандыктан. Анткени байланыш бар. Анткени бул сүйүү — сенин өзүң. Чыныгы сен. Тышкы эмес, «керек» дегендей эмес, ичинде дайыма маани издеген адам.

Кээде: сүйүүнү күч менен таңуулоого болбойт, — дешет. Бул туура. Бирок аны эскертсе болот. Жана аны өзүңдө ойготсо болот. «Сүй» осуяты — буйрук эмес, эскертүү: «Сен байланыш үчүн жаратылгансың. Сен жакындык үчүн жаратылгансың. Сен өзүң, балким, унутуп калган ушундай сүйүүгө жөндөмдүүсүң».

Жана мунда аңкоо эч нерсе жок. Бул учуп жүргөн периштелер жана шамдар жөнүндө эмес. Бул чындык жөнүндө. Кантип жашаганың, кантип тандаганың, көңүлүңдү жана күчүңдү эмнеге жумшаганың жөнүндө. Эгер сен сүйүүдө жашагың келсе — сүйүүнү үйрөн. Анын ичинде Кудайды да. Ал эми Аны сүйүү үчүн адегенде Аны таануу керек. Тоорат ошол үчүн берилген. Эрежелердин тизмеси катары гана эмес, түшүнүүнүн ачкычы катары: сен кимсиң, Ал ким, жана кантип бирге болуу керек.

Анткени билимсиз урмат жок. Урматсыз — ишеним жок. Ишенимсиз — чыныгы сүйүү жок. Ал эми сүйүүсүз — башка эч нерсе кубантпайт. Атүгүл ийгилик да. Атүгүл тууралык да. Атүгүл дин да.

Ошентип ооба, Тоорат: сүй, — дейт. Бирок буйрук катары эмес, чакырык катары. Мамилеге чакыруу катары. Расмий эмес. Чыныгы. Анда сен барсың. Бардык шектенүүлөрүң, коркууларың, оорун, алсыздыктарың менен. Жана Ал бар — мунун баарын билип туруп, баары бир жаныңда болгусу келген Ал.

Ойлонуп көрсөк, эң чоң керемет да ушул. Биздин Кудайга ишенгенибиз эмес. Биз сүйүүнү унутканда да Анын бизге ишенгени.