Бәрі көзге көрінетін себепсіз құлап жатқанда.
Кейде өмірде қисынға салсақ болмауы тиіс нәрселер болып қалады. Бәрі жақсы жүріп жатты — және кенеттен бір нәрсе бұзылады. Жай ғана «ақау» емес, біреу сәттілікті өшіріп тастағандай. Біреу саған жаман көзбен қарағандай. Немесе сен өзің бір нәрсеге көз тигізіп алғандай.
Оғаш естіле ме? Мүмкін. Бірақ мистика мен ырымдарды ысырып қойсақ, мұнда бәрібір бір нәрсе бар. Ең бастысы — бұл қорқуға себеп емес, ойлануға мүмкіндік: менімен не болып жатыр? Сыртта емес. Іште.
Иә, кейде біз өзімізге өзіміз көз тигіземіз
Вавилон Талмудының бір жерінде бір қарағанда мағынасыз, анекдотқа ұқсас кеңес келтірілген: егер сен көз тиюден қорықсаң — мұрныңның сол жағына қара. Күлкілі, солай ма?
Бірақ түсіндірушілердің бірі, «Мегадим Хадашим» авторы былай түсіндіреді: кейде адам өзіне өзі көз тигізеді. Ол өзінің қолынан келген нәрсеге — таңданып, сүйсініп, мазасыз оймен: «шынымен бұл менікі ме?!» — деп қарайды да, оны өзі бұзып алғандай болады. Сиқырдың арқасында емес. Ішкі жағынан алған нәрсесін қабылдауға дайын болмағандықтан. Өзін лайықсыз бақытты сезінеді. Және бұзылу үдерісін өзі іске қосады.
Мақтаншақтық — рухани өзін-өзі бұзудың нәзік түрі
Рабби Элияһу Деслер былай деп жазады: сен өз игілігіңді — материалдық па, мансаптық па, жеке ме, бәрібір — тым ашық көрсете бастағанда, бұл кері реакция тудыруы мүмкін. Әлем зұлым болғандықтан емес. Сенің көрсетуің шынымен соған лайық па екеніңе күмән келтіретіндіктен.
Міне, сонда, Деслер түсіндіргендей, Көкте сенің ісіңді «қайта тексереді»: сен мұны шынымен лайықты түрде алдың ба? Әлде бұл сен тым мақтанатын кездейсоқ сәттілік пе?
Кейде біз сыйды меншік құқығымен шатастырамыз
Өте нәзік сәт. Біз былай ойлай бастаймыз: егер менде бұл бар болса — демек, мен оны еңбегіммен таптым. Бұл менің жетістігім. Менің еңбегім. Мен азаматпын.
Бірақ Тәурат басқаша үйретеді: «Жер мен оны толтыратынның бәрі Жаратқан Иеге тиесілі». Сенде бар нәрсе — сенің меншігің емес, сенім, уақытша пайдалану. Бұл патша саған уақытша өз киімдерін бергендей, ал сен оны енді өзіңнің жаңа стилің деп шешкендей.
Міне, саған уақытша сеніп тапсырылған нәрсемен «мақтана» бастағанда — жоғалту үдерісі басталады. Құдай қызғаншақ болғандықтан емес, сен баталарды сыйғызатын ыдыс болуды тоқтатқандықтан. Сен алғысты тәкаппарлыққа ауыстырдың.
Тағы ондық бар
Малахи пайғамбардың кітабы таңғаларлықтай тура айтады: «Сендер Мені тонап жатырсыңдар… Ондықпен және сыйлықпен!» Яғни: егер сен табысыңның оннан бір бөлігін бөліп бермесең — сен жай ғана сараң емессің, сен ұрлап жатырсың. Адамдардан емес. Құдайдан.
Мұнда қаржылық мәселеден гөрі сенім және қайнар көзді мойындау мәселесі басым. Батаны сақтап қалғың келе ме? — бөлісе біл. Аяғаннан емес. Бәрі қайдан келетінін түсінгеннен.
Өмірде бір нәрсе құлап жатса не істеу керек?
«Пеле Йоэц» кітабы кеңес береді: белгілерді елемей қалма. Егер жағымсыз нәрсе болса — кінәліні іздеме. Ырымдарға сүңгіме. Тоқта. Өзіңе қара.
Мүмкін, сен тым өзіңе сенімді болып кеткен шығарсың. Немесе алғыс айтуды қойдың. Немесе бөлісуді ұмыттың. Немесе жай ғана дұға етуді, Құдаймен шын жүректен сөйлесуді тоқтаттың.
Және егер сен кем дегенде бір элементті өзгерте бастасаң — бұл енді тшува болады. Бұл енді өзіңе оралу. Қайнар көзге оралу.
Өмірдегі бәрін түсіндіруге болмайды. Бәрінің нақты жауабы жоқ. Бірақ бізбен болып жатқанның бәрі — кездейсоқтық емес. Бұл бұзылған ғалам емес. Бұл — сынақ. Кейде — мұрынға жеңіл шерту. Кейде — қатаң ояту. Бірақ бәрі — өсу үшін.
Сондықтан, егер сенің өміріңде кенеттен бір нәрсе күрт төмендеп кетсе — дүрлікпе. Ішкі баптауларыңды тексер. Мүмкін, сен жай ғана өзіңе тым көп жүк артып алған шығарсың. Немесе барлық жақсылық қайдан келетінін ұмыттың. Немесе өз-өзіңе тұйықталып қалдың.
