Өзүңдөн качуунун кереги калбаганда

Жалгыздык дайыма эле жаныңда эч ким жок болгондо башталбайт. Кээде адам эл арасында жашайт, сүйлөшөт, күлөт, билдирүүлөрдү алат, достору менен жолугат, бирок ошого карабай ичинен кандайдыр бир боштукту сезет. Анткени башкалардын жанында болушу жакындык бар дегенди билдирбейт, ал эми айланадагы ызы-чуу ичтеги тынчтыкты дайыма эле баса албайт. Жалгыз калуудан абдан коркушубуз мүмкүн. Бирок бул башка адамга ушунчалык муктаж болгонубуздан эмес, өзүбүз менен өзүбүз калганда көптөн бери качып жүргөн нерсебиздин үнү өтө даана угулгандыктан болушу мүмкүн.

Балким, кээде мамилени сүйүүдөн улам издебегенибиздин себеби да ушундадыр. Бизге адам керек сыяктуу сезилет, бирок чындыгында өзүбүздүн тынчсыздануубуздан алаксыткан, маанилүү экенибизди сездирген, бош убактыбызды толтурган, кимдир бирөөгө керек экенибизге жана бизди да сүйүүгө болоруна ынандырган бирөө керек болот. Башка адам байкатпай ички боштугубуздун дарысына айланат. Ошол дары таасир берип турганда биз муну бакыт деп атайбыз. Бирок акырындап көз карандылык пайда болот: эми адамдын жөн гана жаныбызда болушу жетишсиз. Ал биздин маанилүү экенибизди дайыма ырастап турушу керек. Бизге керек болгондой жооп бериши керек. Керектүү өлчөмдө көңүл бурушу керек. Жаман маанайдан куткарышы керек. Ошентип, сүйүү бир адамдын экинчи адамдын ички дүйнөсүн кармап туруу милдетине айлана баштайт.

Бирок эч бир адам бизди өзүбүздөн дайыма куткара албайт. Ичибизде сырттан толтурууну талап кылган орун болсо, канчалык көп сүйүү алсак да, аны жетишсиз сезишибиз мүмкүн.

Мишлейде, башкача айтканда Накыл сөздөр китебинде: «Берешен жан канаат табат, башкалардын суусунун кандырган адамдын өз суусуну да канат», — деп айтылат (11:25). Бул сөздөрдө көнүмүш логикабызды таң каларлык түрдө өзгөрткөн ой бар. Биз: адегенде мени толтурушсун, ошондо бере турган нерсем болот деп ойлойбуз. Адегенде мени сүйүшсүн — ошондо мен да сүйө алам. Адегенде бирөө мени бактылуу кылсын — ошондо бактымды бөлүшөм. Бирок жан тескери багытта да жүрө алат экен: адам бере баштайт да, өзүнөн мурда байкабаган нерсени табат.

Ички бүтүндүк бизге эч кимдин кереги жок дегенди билдирбейт. Бул эркиндик эмес, жалгыздыктын башка бир түрү болмок. Адамга адам керек. Бизге сүйүү, достук, тийишүү аркылуу сезилген жылуулук, баарлашуу, кайтып келишибизди кимдир бирөө күтүп жатканын сезүү керек. Бирок «сенсиз мен жок сыяктуу болгондуктан, сен мага керексиң» деген менен «ичимде бар нерсени сени менен бөлүшкүм келгендиктен, сен мага керексиң» дегендин ортосунда чоң айырма бар.

Биринчи учурда биз жармашабыз. Экинчи учурда — ачылабыз.

Балким, жандын жетилиши адам ички суроолорунун баарына жоопту башка бирөөдөн издөөнү акырындап токтоткондо башталаттыр. Ал тынчтыкта калууну жана андан коркпоону үйрөнөт. Өз баалуулугун өзүнө бөлүнгөн көңүлдүн көлөмү менен өлчөөнү токтотот. Жалгыз өткөргөн ар бир кечти өзүндө бир нерсе туура эмес экенинин далили деп эсептебей калат. Ал өзүн көрүүчүлөрсүз тааный баштайт.

Ошондо кызык бир нерсе болот: жалгыз болууну үйрөнгөн адам чыныгы жакындыкка алда канча жөндөмдүү болуп калат. Анткени эми ал башка адамга куру кол келбейт. Ага сүйүүнүн ырастоосун тынымсыз талап кылуунун кереги жок. Ал өзүн угушун күтүү менен гана чектелбестен, өзү да уга алат. Башкасына мейкиндик берип, аны четке кагылуу катары кабыл албайт. Сүйүүнү жоготуп алуу коркунучуна айлантпай сүйө алат.

Балким, ички бүтүндүк өзүңө өзүң жетиштүү болгон абал эмес чыгар. Бизге эч качан өзүбүз гана жетиштүү болбойбуз. Бул — башка адам биз бетме-бет келүүдөн корккон боштукту өзүнүн катышуусу менен толтурууга эми милдеттүү болбой калган абал.

Ошондо сүйүүнүн мааниси өзгөрөт. Биз адамга мындан ары: «Жашоомду толтур, анткени сенсиз ал бош», — дебейбиз. Таптакыр башка нерсени айта алабыз: «Менин өз жашоом бар. Мен аны сени менен бөлүшкүм келет».

Балким, дал ушул учурда жалгыздыктан качуу бүтүп, чыныгы жакындык башталаттыр.